BÖLÜM 4 — ANAHTAR
Serra, adamın uzattığı anahtara uzun süre baktı.
Anahtar eskiydi.
Üzerinde garip bir sembol vardı: Ortasından çatlamış bir ay.
“Sen kimsin?” diye tekrar sordu.
Adam cevap vermedi.
Serra anahtarı almak için elini uzattığında adam birden geri çekildi.
“Önce bir şeyi hatırlaman gerekiyor.”
“Neyi?”
“Leyra'nın son gecesini.”
Serra'nın yüzü soldu.
“Ben onun öldüğü gece orada değildim.”
Adam başını hafifçe eğdi.
“Öyle olduğunu sanıyorsun.”
Koridorun ışıkları birer birer söndü.
Serra etrafına baktı.
“Ne oluyor?”
Adam artık yanında değildi.
Sanki hiç orada bulunmamış gibi kaybolmuştu.
Yalnızca anahtar yerde duruyordu.
Serra onu aldı.
Anahtarın soğukluğu elinden bütün bedenine yayıldı.
Tam o anda üst kattan bir çocuk kahkahası duyuldu.
Serra merdivenlere baktı.
“Leyra?”
Cevap gelmedi.
Sonra duvardaki saat çalışmaya başladı.
Tik... tak...
Akrep ve yelkovan aynı anda hareket etti.
Saat 03.17'de durdu.
Evin içindeki bütün kapılar aynı anda açıldı.
Serra geriye doğru bir adım attı.
Koridorun sonunda daha önce hiç görmediği bir kapı vardı.
Kapının üzerinde aynı sembol bulunuyordu.
Çatlamış ay.
Serra anahtarı kapının kilidine yerleştirdi.
Ama çevirmedi.
İçeriden bir ses geldi.
Bu kez Leyra'nın sesiydi.
“Serra...”
Serra'nın gözleri doldu.
“Sen gerçekten orada mısın?”
Sessizlik.
Sonra kapının diğer tarafından cevap geldi:
“Beni sen öldürmedin.”
Serra dondu.
“Ne?”
“Beni burada bıraktın.”
Serra'nın zihninde bir görüntü belirdi.
Küçük bir oda...
Kapının önünde duran iki çocuk...
Leyra ağlıyordu.
Serra kapıyı kapatıyordu.
Sonra karanlık.
Serra başını tuttu.
“Hayır... Hayır, bunu ben yapmadım.”
Kapının ardından Leyra'nın sesi yeniden duyuldu:
“Hatırlayacaksın.”
Serra anahtarı çevirdi.
Klik.
Kapı açıldı.
Odanın içinde eski bir masa vardı.
Masanın üzerinde onlarca fotoğraf duruyordu.
En üstteki fotoğrafı Serra eline aldı.
Fotoğrafta kendisi, Leyra ve birkaç kişi daha vardı.
Ama fotoğrafın arkasında yazan tarih Serra'nın nefesini kesti.
18 Eylül 2019.
Serra fotoğrafa tekrar baktı.
Sonra odanın köşesinde duran aynayı fark etti.
Aynada yalnızca kendisi görünmüyordu.
Leyra da oradaydı.
Serra arkasına döndü.
Kimse yoktu.
Tekrar aynaya baktığında Leyra çok daha yakındı.
Dudaklarını hareket ettirdi.
Serra sesini duymadı.
Ama ne söylediğini anladı:
“Şimdi sıra sende.”
💬 التعليقات