BÖLÜM 3 — ESKİ FOTOĞRAFLAR
Serra fotoğrafı elinden bırakamadı.
Gözleri, tarihin üzerinde donup kalmıştı.
18 Eylül 2026.
Bugün.
“Bu nasıl mümkün olabilir?” diye fısıldadı.
Fotoğrafı tekrar çevirdi.
Arkasındaki cümle hâlâ oradaydı:
“Bu kez hepiniz öleceksiniz.”
Serra'nın aklına tek bir isim geldi.
Leyra.
Üç yıl önce öldüğü söylenen kız.
Serra koridorun sonundaki odaya baktı.
Kapı hâlâ kapalıydı.
Fakat kapının altından ince bir ışık sızıyordu.
Az önce odada ışık yoktu.
Serra birkaç adım attı.
Tam kapıya yaklaşmıştı ki evin üst katından bir ses duyuldu.
Bir şey yere düşmüştü.
Ardından ağır bir ayak sesi...
Serra başını kaldırdı.
“Kim var?”
Cevap gelmedi.
Bir ayak sesi daha.
Sonra bir tane daha.
Sesler merdivenlere doğru yaklaşıyordu.
Serra geri çekildi.
Birden merdivenlerin başında bir gölge belirdi.
Uzun boylu biriydi.
Yüzü görünmüyordu.
Serra nefesini tuttu.
Gölge bir adım attı.
Sonra bir adım daha.
Serra kaçmak için kapıya yöneldi.
Fakat kapı kapanmıştı.
“Hayır...”
Kapı kolunu çevirdi.
Açılmadı.
Arkasındaki ayak sesleri durdu.
Sessizlik.
Serra gözlerini kapattı.
“Lütfen...”
Tam o anda kulağının yanında bir ses duyuldu.
“Serra.”
Serra hızla arkasına döndü.
Kimse yoktu.
Ama duvarda yeni bir yazı vardı.
“Beni hatırladığında kapı açılacak.”
Serra yazıya baktı.
Sonra aniden başı ağrımaya başladı.
Gözlerinin önünde görüntüler belirdi.
Bir çocuk odası...
Kırmızı bir balon...
Ahşap bir kapı...
Ve küçük bir kızın ağlayışı.
Leyra.
Serra iki eliyle başını tuttu.
“Leyra...”
Bir görüntü daha geldi.
Bu kez kendisini gördü.
Çocuk hâliyle.
Leyra'nın elini tutuyordu.
Leyra ona bir şey söylüyordu.
Serra duyamıyordu.
Sonra kapı kapandı.
Karanlık.
Serra gözlerini açtığında yerdeydi.
Önünde bir çift ayakkabı duruyordu.
Başını yavaşça kaldırdı.
Bir adam karşısında duruyordu.
Serra onu tanımıyordu.
Adam ona baktı.
“Sonunda geri döndün.”
Serra geri çekildi.
“Sen kimsin?”
Adam cevap vermeden önce birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini koridorun sonundaki kapıya çevirdi.
“Ben seni buradan çıkarmaya çalışan kişiyim.”
Serra şaşkınlıkla ona baktı.
“Kimden?”
Adamın yüzündeki ifade değişti.
“Leyra'dan.”
Serra'nın kalbi hızlandı.
Adam cebinden eski bir anahtar çıkardı.
Anahtarı Serra'ya uzattı.
“Bu anahtar yalnızca bir kez kullanılır.”
Serra anahtara baktı.
“Kapıyı açarsam ne olacak?”
Adam cevap vermedi.
Sadece fısıldadı:
“Ölüler geri dönecek.”
💬 التعليقات